Theaterwandeling op zondag 5 september groot succes!

Bij prachtig nazomerweer is 5-9-2021 - naar een idee van Ann Meijer - onze eerste Theaterwandeling gehouden. Een wandeling in kleine groepjes met haltes voor zang, dans en lering.

 

Victor Budke zong begeleid door Marie-Jose Keijzers achttiende en vroeg negentiende eeuwse liederen

en Jedan Tutuhatunewa bewees zich andermaal als ’s eilands beste Dylanvertolker.

Wietske Kuipers herdacht met de tekstvoordracht van Het Eilandlied -geschreven door Wouter van der Heijden–Barbara van der Kleut, zijn moeder en een van de initiatiefneemsters van het Stadsdorp

Ruud en Bert, van het Stadswandelkantoor  hadden meer te vertellen over het nautisch en Indisch verleden van het eiland dan er in die paar minuten van in te passen viel.

Van Bert Kommerij vernamen we dat het netste hotel soms hele vieze gasten heeft

en van Ina Kooper staken we onder andere op dat ons eiland aanvankelijk als golfbreker bedoeld was voor de aanmerende schepen in de IJ-haven.

 

 

Dat laatste zette aan tot enig gemijmer bij de verstilde dans van Great Vibes op het gras aan het water bij de speelkooi, waar we na afloop nog wat konden eten en drinken.

Een golfbreker dus, een wat breed uitgevallen weliswaar – men moet direct al gedacht hebben aan meerdere toepassingen – maar toch, er moet ooit in de gemeenteraad beraadslaagd zijn en de meeste stemmen hadden ook voor een simpeler golfbreker hebben kunnen uitvallen. Zoiets als er ooit ten noorden van de Sumatrakade gelegen heeft om de daar aangelegde schepen te beschutten. Die zijn inmiddels gesloopt, wat was “ons” lot geweest?

Dan was de Piet Heinkade nooit gedempt en het Marineterrein grotendeels water gebleven. Dan hadden hier nooit 3000 mensen gewoond en dan hadden wij daar nooit gestaan, op het gras, kijkend naar de dansers aan het water.

De loop der geschiedenis hangt van betrekkelijke kleinigheden aan elkaar.

Wat mij betreft volgende jaar weer een theaterwandeling. Al is het alleen al om het bestaan van de wijk te vieren.

 

Geschreven door Maarten van Loggem.